Categories
Resource Traffic Engineering Traffic Modeling and Visualisation

คู่มือการทำแบบจำลองของ Transport for London

Transport for London หรือ TfL – เป็นองค์กรที่ดูแลระบบคมนาคมของเมืองลอนดอนโดยขึ้นตรงกับ นายกเทศมนตรีของกรุงลอนดอน

ถึงแม้จะเป็นองค์กรของรัฐแต่ TfL ก็มีเจ้าพนักงานที่มีความสามารถและประสบการณ์ในการทำงานที่สูง บ่อยครั้งที่จะเห็นเจ้าพนักงานไล่เบี้ย consult ผู้ที่มีประสบการณ์น้อยกว่าอย่างเมามันส์ (TfL ต้องจ้างเพราะไม่สามารถเป็นผู้ทำงานและผู้ตรวจงานได้พร้อมๆกัน – conflict of interest)

และเป็นองค์กรรัฐที่มีงานวิจัยด้านคมนาคมที่น่าสนใจออกมาเผยแพร่อย่างสม่ำเสมอ

คู่มือการทำแบบจำลอง Traffic modelling ของ Transport for London นี้ก็เป็นส่วนหนึ่งในงานนั้น

td-map-overview-v3.0

td-map-design-engineer-guide-v3.0td-map-overview-v3.0traffic-modelling-guidelines

traffic-modelling-guidelines

จากรายงานชิ้นนี้จะเห็นได้ว่างาน Audit และ Calibration of traffic model ของ TfL นั้นค่อนข้างครบถ้วนมาก น่าศึกษาที่เดียว

ปล รายงานนี้ครอบคลุม Linsig / Transyt / VISSIM and HTA modelling โดยเฉพาะ

 

Categories
Resource

โครงสร้างข้อมูลทำเนียบท้องที่่ – รู้ไหมหมู่บ้านของเรามีรหัส

แต่ละหมู่บ้านของเมืองไทยมีรหัสกำกับทั้งสิ้น  รหัสนี้มีทั้งหมด 8 ตัว แบ่งเป็นช่วงคือ จังหวัด-อำเภอ-ตำบล-หมู่บ้าน เช่น ตำบลศรีภูมิ อ.เมืองเชียงใหม่ ก็ 500101  ข้อควรระวัง ชุมชนในเขตเทศบาลทั้งหลายมักจะมีสองรหัสเพราะ 1. หมู่บ้านนั้นอาจเคยเป็นส่วนปกครองของตำบลมาก่อนที่จะยกเป็นของเทศบาลเช่น บ้านวัดเกต ตำบลวัดเกต อ.เมือง เชียงใหม่ รหัสปกครองก็จะเป็น 50010621แต่รหัสชุมชนของเทศบาลจะเป็น 50990063 รหัสนี้ของปกครองมีออนไลน์แต่ของเทศบาลต้องติดต่อด้วยตัวเองครับ

กรมการปกครอง

http://stat.bora.dopa.go.th/dload/fccaa.htm

Categories
Traffic Engineering

กทม. – กล้องจับฝ่าไฟแดงอยู่ตรงไหนบ้าง รู้แล้วอย่าเร่ง!

นักซึ่งทั้งหลายคงต้องกดสั่งพิมพ์เลยทันที มีชาวเนตสำรวจและจัดทำตำแหน่งของกล้องจับฝ่าไฟแดงตามแยกต่างๆในกทม

หลายๆคนมองว่า เอ๊ะ!แล้วจะนำมาเผยแพร่ทำไม พวกที่ขับรถซิ่งก็รู้สิว่ากล้องอยู่ตรงไหนบ้าง จะหลีกเลี่ยงกันไปใหญ่ ปัญหาขับรถเร็วหรือฝ่าไฟแดงก็ไม่ถูกแก้ต่อไป
ส่วนตัวแล้วผมว่าถ้าติด ควรจะให้รู้ครับว่าติดตรงไหนบ้าง เพราะจุดประสงค์ของกล้องนี้คือการลดอัตราอุบัติเหตุในแยกนั้นๆ พอคนรู้ว่ามีคนก็เกรงกลัว และเกรงใจ(จ่าเฉย) ไม่กล้าขับฝ่าไฟแดง ในประเทศอังกฤษผมเองก็เคยเห็นกล้องที่ตรวจจับความเร็ว ซึ่งกล้องประเภทนี้จะอยู่ในกล่องมีสีเหลืองสะท้อนแสง ถ้ายังเห็นไม่พอก็สังเกตุได้จากป้ายแจ้งเตือนได้อีกนะครับ ก็นานาจิตัง นะครับ ใครที่อยากดูก็ตรงนี้เลยครับ

ดูตำแหน่งกล้อง จับ ฝ่าไฟแดง ในกรุงเทพ

 Speed camera รื ๊ษ (source: Internet)

Categories
Demand Management and study Traffic Modeling and Visualisation

คนชอบเรียกแท๊กซี่ที่ไหน? แล้วคนชอบให้แท๊กซี่ไปส่งที่ไหน?

บางครั้งเราต้องเข้าคิวยาวเพื่อเรียกแท๊กซี่ แต่บางครั้งเราไม่ต้องแย่งกับใคร แต่ไม่มีแท๊กซี่วิ่งมาเลย!

ในวีดีโอนี้  David A. King, Graduate School of Architecture, Planning and Preservation at Columbia University and Jonathan R. Peters, College of Staten Island นำข้อมูลมากจาก GPS ซึ่งติดอยู่ในรถแท๊กซี่ มาแสดง
แสดงให้เห็นความแตกต่างระหว่างจำนวนจุดเริ่มต้น และจำนวนจุดสิ้นสุด ของแต่ละบริเวณใน New York
ความสูงและความสว่าง แสดงถึงปริมาณรถแท๊กซี่ในแต่บริเวณ และสี แสดงให้เห็นปริมาณความแตกต่างระหว่างจุดเริ่มต้น และจุดสิ้นสุด
สมมติว่าบริเวณหนึ่ง มีคนเรียกแท๊กซี่มากกว่าคนลงจากแท๊กซี่ บริเวณนั้นก็จะแสดงด้วยสีแดง ในทางตรงข้าม ถ้าบริเวณนั้นมีคนลงจากแท๊กซี่มากกว่าคนขึ้นแท๊กซี่ บริเวณนั้นก็จะเป็นสีน้ำเงิน
แต่ถ้าทั้งคนขึ้นและลงจากแท๊กซี่พอๆกัน บริเวณนั้นก็จะเป็นสีขาว

Categories
Traffic Modeling and Visualisation

ทดสอบ Interactive Wall Map

ทดสอบ Wall map แสดงว่าบริเวณไหนมีรถติด และ line graph แสดงความสัมพันธ์ของค่าความเร็วระหว่างถนน

Categories
ข่าวตัดมา Bicycle related

ข่าวตัดมา: ทางจักรยาน Creative Economy ของจริง | โอเพ่นออนไลน์

ทางจักรยาน Creative Economy ของจริง | โอเพ่นออนไลน์.

http://onopen.com/vanchaitan/10-01-03/5420

การประชุมของสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศโลก (UNFCCC) เพื่อแก้ปัญหาโลกร้อนที่กรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก เมื่อเดือนธันวาคม 2552 ที่ผ่านมา ซึ่งถูกโฆษณาล่วงหน้าว่าจะเป็นการประชุมครั้งประวัติศาสตร์ของผู้นำทั่วโลก ที่จะนำไปสู่ข้อตกลงอันสำคัญ ในการจัดการกับสภาวะโลกร้อนก็ได้สิ้นสุดลง ท่ามกลางความผิดหวังของคนทั่วโลก เพราะดูเหมือนต่างฝ่ายจะมาเถียงกันมากกว่ามาเจรจา

บรรดาตัวการสำคัญอย่างจีน อินเดีย บราซิล สหรัฐอเมริกา แค่สัญญาว่าจะลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์  แต่ไม่รับปากว่าจะทำสำเร็จหรือไม่  และประชุมกันใหม่ปีหน้าค่อยมาต่อรองกันใหม่

นี่ขนาดประชุมไปท่ามกลางอากาศวิปริตครั้งใหญ่จากปัญหาโลกร้อน อาทิ หิมะตกหนักทางซีกโลกเหนือ ส่วนซีกโลกใต้ก้อนน้ำแข็งใหญ่ขนาดเกือบเท่าเกาะภูเก็ตที่แตกมาจากแอนตาร์ติ กากำลังลอยมาใกล้ทวีปออสเตรเลียทุกขณะ มนุษย์แต่ละชาติยังคงต่อรองให้ชาติตัวเองได้ผลประโยชน์มากที่สุด

แต่ในท่ามกลางความล้มเหลวของการเจรจา สื่อมวลชนทั่วโลกได้พร้อมใจกันรายงานเรื่องเล็ก ๆ เรื่องหนึ่งที่เป็นก้าวสำคัญในการแก้ปัญหาโลกร้อนอย่างยั่งยืน นั่นคือ ตัวอย่างการใช้จักรยานในกรุงโคเปนเฮเกน

เมืองหลวงของประเทศเดนมาร์กแห่งนี้กลายเป็นเมืองที่มีผู้ใช้จักรยานมาก ที่สุดในโลก กล่าวคือทุก ๆวันประชากรของกรุงโคเปนเฮเกนราว 40 % หรือประมาณ 4 แสนกว่าคน ขี่จักรยานไปทำงาน เรียนหนังสือ จ่ายกับข้าว  ไปดูหนัง ดูคอนเสิร์ต ฯลฯ

พวกเขาขี่จักรยานเพื่อใช้ในชีวิตจริง ไม่ใช่ขี่เที่ยวเล่นแบบชิว ๆ  ขี่กันจนกลายเป็นชีวิตประจำวันทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ คนแก่ คนทำงาน แม่บ้าน

หลายสิบปีที่ผ่านมา รัฐบาลเดนมาร์กได้สร้างแรงจูงใจให้คนเมืองหันมาใช้รถจักรยานและการขนส่งมวล ชนแทนการใช้รถส่วนตัว  โดยการเก็บภาษีรถยนต์ในราคามหาโหด รวมถึงค่าจอดรถก็แพงไม่แพ้กัน ทำให้คนเดนมาร์กไม่มีกำลังซื้อรถส่วนตัวในขณะเดียวกันก็อำนวยความสะดวกในการ สร้างระบบขนส่งมวลชน รถไฟฟ้า และทางจักรยานมากมาย

ความกว้างของถนนบางสายอาจจะแคบกว่าทางจักรยานหรือฟุตบาทด้วยซ้ำ เพราะรัฐบาลให้ความสำคัญกับทางจักรยานและการเดินเท้ามากกว่าทางรถยนต์

สองสามปีที่ผ่านมา เทศบาลกรุงโคเปนเฮเกนทุ่มเงินเกือบสองพันล้านบาท สร้างทางจักรยานและทำให้การจราจรปลอดภัยมากขึ้นสำหรับคนขี่จักรยาน ซึ่งสร้างแรงจูงใจให้คนเมืองทิ้งรถเก๋งออกมาขี่จักรยานกันมากขึ้น  และบรรดาพนักงานเทศบาลรู้ดีว่า หากวันไหนหิมะตกหนัก ให้เก็บกวาดหิมะบนทางจักรยานก่อนถนน

ทุกวันนี้จึงมีชาวโคเปนเฮเกนเพียงร้อยละ 30 ที่ใช้รถส่วนตัว ที่เหลือใช้ระบบขนส่งมวลชนและจักรยาน และทางเทศบาลกรุงโคเปนเฮเกนอีกห้าปีข้างหน้าจำนวนคนขี่จักรยานจะพุ่งไปร้อย ละ 50

เมื่อปริมาณรถบนถนนน้อยลง การใช้น้ำมันก็ลดลง ลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ ไม่มีปัญหาหงุดหงิดจากรถติด คุณภาพอากาศดีขึ้นทันตา และอุบัติเหตุบนท้องถนนก็ลดลง  คุณภาพชีวิตก็ตามมา

ลองหลับตานึกภาพกรุงเทพมหานครที่มีประชากร 10 ล้านคน รถยนต์ 6 ล้านคัน  หากรัฐบาลตั้งเป้าว่าจะให้คนกรุงประมาณ 10 %  หันมาขี่จักรยาน  โดยการสร้างทางจักรยาน สร้างระบบการจราจรที่ปลอดภัยสำหรับจักรยาน  รับรองว่าจะได้รับความร่วมมืออย่างแน่นอน

สองสามปีที่ผ่านมา หลังจากราคาน้ำมันเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว หากลองสังเกตดู จะเห็นปริมาณคนใช้จักรยานในกรุงเทพฯ เพิ่มขึ้นทันตาเห็น  หากลองไปสำรวจร้านขายรถจักรยานมือสองนำเข้าจากญี่ปุ่นที่เคยมีสองสามแห่ง ตอนนี้ผุดกันขึ้นมาราวกับดอกเห็ด  ยอดจำหน่ายรถจักรยานทั้งของในและนอกประเทศเพิ่มขึ้นหลายเท่า

นี่ขนาดกทม. ยังไม่ได้มีมาตรการเรื่องทางจักรยานอย่างจริงจัง  ที่ผ่านมา ดูเหมือนนโยบายเรื่องทางจักรยานของกทม. จะทำเป็น “ของเล่น” หรือ “สร้างภาพ”มากกว่าจะเห็นว่าเป็นเครื่องมือสำคัญในการแก้ปัญหาการจราจร

ผู้เขียนเชื่อว่า คนเมืองจำนวนมากอยากขี่จักรยานไปทำงาน ไปเรียนหนังสือ หากได้หลักประกันว่า ทางจักรยานจะปลอดภัยจากอุบัติเหตุ

แต่ดูเหมือนรัฐบาลทุกยุคทุกสมัย ไม่เคยสนใจ ทางจักรยาน อย่างจริงจัง ที่ผ่านมารัฐบาลอาจจะเกรงใจบรรดาอุตสาหกรรมรถยนต์ หรือนักการเมืองอาจจะไม่มีวิสัยทัศน์พอ  จักรยานในสายตาของผู้มีอำนาจจึงยังเป็นเพียงการ ขี่เล่น ๆ  ขี่ออกกำลังกาย  ขี่รณรงค์ลดโลกร้อน  มากกว่าการขี่ใช้งานจริงในชีวิตประจำวัน ทางจักรยานในกทม. จึงดูจะเป็นทางพิการ มากกว่าทางที่ใช้งานได้

ทุกวันนี้จักรยานในชีวิตจริงจึงเป็นที่น่ารังเกียจจากทุกฝ่าย จะขี่บนถนน ก็กลัวโดนรถเมล์ไล่บี้ แถมทางจักรยานแถวเกาะรัตนโกสินทร์ก็กลายเป็นที่จอดรถทัวร์ ครั้นจะขี่บนทางเท้า ก็โดนแม่ค้าหาบเร่ยึดครอง แถมที่จอดรถจักรยานหลายแห่ง ก็ถูกรื้อทิ้งเป็นที่ขายของ ครั้นจะหลบไปขี่ในสวนสาธารณะก็ถูกรปภ.ไล่ออกมา

อย่างไรก็ตาม ทางจักรยานกำลังเป็นเทรนด์ หรือกระแสที่มาแรงมากในเมืองหลวงเกือบทุกแห่งในยุโรปและอเมริกา ตั้งแต่นิวยอร์ก ซีแอตเติล ซานฟรานซิสโก ลอนดอน สต็อกโฮล์ม ออสโล เมลเบิร์น ซิดนีย์ และโตเกียว เพราะเป็นเครื่องมือสำคัญในการช่วยลดปัญหาโลกร้อน ลดการขาดดุลจากการนำเข้าน้ำมัน แก้ปัญหาการจราจรและลดอุบัติเหตุด้วยต้นทุนที่ต่ำที่สุดด้วย

ล่าสุดชาวนิวยอร์คใช้จักรยานเพิ่มสูงขึ้นถึง 26 % เทศบาลกรุงนิวยอร์คสร้างช่องทางจักรยานเพิ่มขึ้นอีก 300 กว่ากิโลเมตร และได้เปลี่ยนอาคารที่จอดรถให้เป็นสวนสาธารณะ ขณะที่ประเทศเนเธอร์แลนด์ มีจำนวนจักรยานพอ ๆกับจำนวนประชากร และได้รับการยกย่องว่ามีทางจักรยานสวยและปลอดภัยที่สุด

ทางจักรยานจึงเป็นเสมือน Creative Economy แนวใหม่ ที่ใช้ความคิดสร้างสรรค์ของผู้บริหารประเทศ  กล้าผลักดันความคิดใหม่ ๆ ซึ่งมีผลต่อเศรษฐกิจของประเทศ และคุณภาพชีวิตของผู้คนโดยรวม

เพียงแต่ว่าบ้านเราคงต้องอาศัยกึ๋นและความกล้าของนักการเมืองด้วย ที่ต้องทำให้ ทางจักรยาน เป็นวาระของชาติ มีนโยบายและงบประมาณชัดเจน โดยไม่ต้องเกรงใจบรรดาอุตสาหกรรมรถยนต์และผู้ผลิตน้ำมันให้มาก  ซึ่งผู้เขียนเชื่อมั่นว่าประชาชนส่วนใหญ่ให้ความร่วมมืออย่างแน่นอน

ทางจักรยาน จึงถือเป็นการ CHANGE ครั้งสำคัญของสังคมไทย เพราะเชื่อขนมกินได้ว่าจะได้รับการต่อต้านจากหลายฝ่ายทำนองว่า ทำไม่สำเร็จหรอก วุ่นวาย มันยากเกินไป

โอบามาร์ก ผู้เพิ่งไปร่วมงานมอเตอร์โชว์เมื่อเร็ว ๆนี้  กล้า ไหมครับ

ตีพิมพ์ครั้งแรก: หนังสือพิมพ์มติชน ฉบับวันที่ 3 มกราคม 2553

Categories
Bicycle related

“เลิกตดให้กันดมซะที!” – เสียงบ่นจากคนรอบกายในบริบทของการคมนาคม

เชื่อว่าท่านผู้อ่านคงจะเคยดมกลิ่นผายลมหรือกลิ่นตดของคนอื่น  ไม่ว่าจะเป็นเพราะสถานะการณ์บังคับ,เพราะความคาดไม่ถึง,หรือเพราะเหตุผลอื่นใดอะไรก็ตาม มันคงเป็นประสบการณ์ที่ไม่น่าพึงประสงค์เลยแม้แต่นิดเดียวสำหรับคนเกือบทุกคน (นอกเสียจากคุณจะมีความชอบที่แปลกและแหวกแนวเหนือความคาดเดา!)  แต่จะรังเกียจมันกันอย่างไรก็ตาม การผายลมหรือการตดนั้น เป็นกิจวัตรธรรมดาอย่างหนึ่งของมนุษย์ ตดถือเป็นผลผลิตจากการย่อยสลายและแปรสภาพอาหารให้เป็นพลังงานโดยร่างกาย พลังงานที่ว่านี้ก็นำมาใช้ในการขับเคลื่อนเพื่อให้เราสามารถคงมีชีวิตอยู่และทำกิจกรรมต่างๆได้ตามความปรารถนา  เชื่อไหมว่าคนเรานั้นโดยเฉลี่ยแล้ว ตดประมาณ10-20ครั้งต่อวัน ตดเล็กตดน้อยเหล่านี้รวมแล้วเป็นปริมาณก๊าซเกือบกว่า 1ลิตรเลยที่เดียวเชียว องค์ประกอบของก้อนตดหนึ่งก้อนหนึ่งนั้นประกอบด้วย ไนโตรเจน คาร์บอนไดออกไซด์ ไฮโดรเจน ออกซิเจน และมีเทนรวมเป็นส่วนใหญ่  ที่แปลกคือ ก๊าซเหล่านี้ล้วนไม่มีกลิ่น! สิ่งที่น่าแแปลกใจต่อมาคือกลิ่นตดที่น่าคลื่นไส้นั้นมาจากก๊าซกำมะถันซึ่งมีปริมาณแค่ 1%ของก้อนตดของเรา! ก๊าซกำมะถันนี้เกิดจากการหมกหมมของอาหารในลำไส้ สังเกตว่าช่วงไหน ระบบขับถ่ายมีปัญหา ถ่ายยากหรืออาหารไม่ย่อย ช่วงนั้นตดเราจะเหม็นมาก เหม็นจนคนตดเองแทบจะเป็นลมเลยที่เดียว



และถ้าหากเราเปรียบเทียบร่างกายมนุษย์กับรถยนต์หรือรถมอเตอร์ไซด์ที่เราขับขี่แล้ว อาหารที่เรารับประทานกันก็คงไม่ต่างจากน้ำมันที่เราเติมให้รถ และตดของเราก็คงไม่ต่างจากไอเสียของรถที่มันพ่นออกมา ไอเสียของรถยนต์นั้นส่วนประกอบหลักๆของมันคือ ไนโตรเจน,ไอน้ำ และ คาร์บอนไดออกไซด์  ซึ่งสารเหล่านี้เป็นสารที่ไม่ได้มีอันตรายร้ายแรงต่อสุขภาพ  (แม้ว่าจะมีการยอมรับอย่างแพร่หลายว่าก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ทำให้เกิดปรากฏการณ์โลกร้อนก็ตาม) สารไอเสียของรถยนต์ที่เป็นอันตรายต่อมนุษย์นั้นเป็นส่วนประกอบรองซึ่งมี  คาร์บอนมอนออกไซด์, ไฮโดรคาร์บอน, ไนโตรเจน ออกไซด์, โอโซน และ ฝุ่นละอองต่างๆ ปริมาณของสารอันตรายเหล่านี้ขึ้นอยู่กับความสภาพและความสมบูรณ์ของเครื่องยนต์ หากเครื่องยนต์เก่ามีปัญหาและไม่ได้รับการดูแล การเผาไหม้ของเครื่องยนต์ก็จะไม่สมบูรณ์ทำให้ปริมาณสารอันตรายเหล่านี้เพิ่มสูงขึ้นไปด้วย

ในช่วงที่ผ่านมา ผมใช้จักรยานในการเดินทางในเชียงใหม่ค่อนข้างบ่อยมาก บ่อยจนทำให้ผมเริ่มเกิดความอืมระอาในการดมตดของผู้อื่น ไอเสียและควันดำที่ผลิตโดยรถต่างๆนั้นมีมากโดยเฉพาะในช่วงเร่งด่วน มันมากจนผมแสบทั้งตา จมูกและคอ ทั้งที่ตอนแรกผมตั้งใจว่าจะไม่ใส่หน้ากากกรองอากาศเวลาปั่นจักรยาน เพราะมันเป็นสัญลักษณ์ที่ทำให้จักรยานไม่น่าปั่น(สำหรับคนอื่นที่ยังไม่ได้ปั่น หรือคิดว่าจะปั่น) แต่ผมต้องจำใจซื้อหน้ากากกรองมาใส่เพราะทนแสบคอแสบจมูกไม่ไหว ผมไม่เข้าใจว่าคนขับรถจักรยานยนต์เขาไม่รู้สึกกันบ้างเหรอ หรืออากาศที่เขาหายใจมันเป็นคนละอันกับที่ผมหายใจอยู่?
ผมนึกถึงบทความทางวิชาการที่เคยอ่านในอดีต บทความเหล่านั้นตั้งข้อสังเกตุว่าเมืองเชียงใหม่เป็นเมืองที่มีคนป่วยโรคภูมิแพ้และทางเดินหายใจมากที่สุดในเมืองไทย เมื่ออ่านครั้งแรกผมสงสัยว่าจริงหรือ แต่เมื่อได้สัมผัสเองผมเริ่มไม่แปลกใจ ก็คนเชียงใหม่ตดให้กันดมทั้งเช้าและเย็นอย่างนี้นิครับ จะไม่ให้ป่วยคลื่นเหียนเวียนตดกันได้อย่างไร!

ข่าวทีวีช่อง 3 วันอังคาร ที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2553 ที่มา http://www.krobkruakao.com

ผมเชื่อว่าไม่ใช่ผมคนเดียวที่อืมระอากับการดมตดของผู้อื่น แต่คงไม่มีใครที่คิดจะแก้ไข คนเชียงใหม่จึงยังทนดมตดกันไป หรือหากจะแก้ไขก็คงเป็นการแก้ที่ปลายเหตุ และเท่าที่กำลังทรัพย์จะอำนวย การซื้อรถเก๋งแอร์เย็นฉ่ำหรือการซื้อหน้ากากกันพิษมาใส่ก็คงเป็นวิธ๊หนึ่งในหลายๆวิธีในการกั้นตัวเองออกจากกลิ่นตดที่สุดจะทนไหว แต่การแก้ไขอย่างนี้คงจะเป็นการตัดช่องน้อยแต่พอตัว และเป็นเพียงช่องน้อยที่ใช้ได้เพียงชั่วคราว ในเมื่ออากาศที่เราหายใจกันอยู่นั้นล้วนเป็นอากาศที่อยู่ใต้ฟ้าผืนเดียวกันใช่ไหม?
ผมเชื่อว่าอากาศที่สะอาด มีความสำคัญอย่างมากกับชีวิตของคนทุกคนในโลกใบนี้ แต่ผมสงสัยว่าทำไมเราไม่ใส่ใจกับสิ่งสำคัญนี้เลย ทั้งๆที่มันมีผลทั้งกับตัวเราเองและคนที่เรารักโดยตรง การแก้ไขปัญหานี้ผมเชื่อว่าเราสามารถเริ่มด้วยจากตัวเราเองครับ เริ่มด้วยการไม่ตดให้คนอื่นดม โดยการลดการใช้รถลงบ้างเท่าทีอำนวย หันมาใช้จักรยานหรือการเดิน   ลดความเหม็นและขนาดของก้อนตดที่เราผลิตโดยการดูแลเครื่องยนต์และปรับแต่งเครื่องยนต์ให้มีประสิทธิภาพ ช่วยกันฟอกอากาศฟอกกลิ่นตดของเราโดยการ รณรงค์และผลักดันให้มีการปลูกต้นไม้ในเมืองของเรา ผมเชื่อว่ามาตรการง่ายๆเหล่านี้ เริ่มได้เลยครับ และจะทำให้อากาศของเมืองเชียงใหม่หรือเมืองที่คุณอยู่สะอาดขึ้น ไม่ต้องทนดมตดของกันและกันอยู่อย่างนี้ต่อไปครับ!

Categories
ข่าวตัดมา Bicycle related

มลพิษในเมือง ลดได้ด้วยจักรยาน – มูลนิธิสืบนาคะเสถียร

ปั่นจักรยาน

แม้กรุงเทพมหานครจะไม่ต้องผจญปัญหาเรื่องของฝุ่นควันอย่างพื้นที่ทางภาคเหนือของประเทศ แต่ก็เป็นที่ทราบกันดีว่าพื้นที่กรุงเทพฯ และปริมณฑล อุดมด้วยมลพิษติดลำดับต้นประเทศ

ข้อมูลจากองค์กรอนามัยโลกระบุว่า จังหวัดในประเทศไทย ที่มีระดับมลภาวะทางอากาศสูงสุดคือที่จ.สระบุรี ซึ่งสามารถวัดระดับฝุ่นได้ถึง 59 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ตามมาด้วยย่านอำเภอพระประแดง ที่ 55 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร, กรุงเทพฯ 54 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร, จ.พระนครศรีอยุธยา ที่ 51 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร, อ.กระทุ่มแบน จ.สมุทรสาคร ที่ 51 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร, จ.ราชบุรี ที่ 50 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร และ อ.ปากเกร็ด จ.นนทบุรี ที่ 49 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร นอกจากนั้น อ.บางกรวย จ.นนทบุรี, นครราชสีมา, นครสวรรค์, ลำปาง, เชียงใหม่, ระยอง และชลบุรี ก็มีระดับมลภาวะทางอากาศสูงกว่ามาตรฐานเช่นกัน

สาเหตุหลักใหญ่ๆ ของมลพิษทางอากาศ จะมีอยู่ 2 เรื่อง คือ จากยานหาหะนะ และจากโรงงานอุตสาหกรรม

การเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วของประเทศจากภาคเกษตรกรรมมาเป็นภาคอุตสาหกรรม ทำให้กรุงเทพฯ ซึ่งเป็นศูนย์กลางของแหล่งธุรกิจและความเจริญมีจำนวนประชากรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดความต้องการในการเดินทางและการขนส่งมากยิ่งขึ้น ส่งผลให้เกิดปัญหาจราจรติดขัดเข้าขั้นวิกฤต และนับวันจะทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ การจราจรที่ติดขัดทำให้รถเคลื่อนตัวได้ด้วยความเร็วต่ำ มีการหยุดและออกตัวบ่อยครั้ง ขึ้นน้ำมันถูกเผาผลาญมากขึ้น การสันดาปของน้ำมันเชื้อเพลิงไม่สมบูรณ์ การระบายสารมลพิษทางท่อไอเสียในสัดส่วนที่เพิ่มมากขึ้น

รถยนต์ยิ่งมาก การจราจรยิ่งติดขัด บริเวณที่มีการจราจรติดขัด จะมีปัญหามลพิษทางอากาศที่รุนแรงกว่าในบริเวณที่มีการจราจรคล่องตัว สารมลพิษที่ระบายเข้าสู่บรรยากาศที่เกิด จากการคมนาคมขนส่ง ได้แก่ ก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ ก๊าซออกไซด์ของไนโตรเจน สารประกอบไฮโดรคาร์บอน ฝุ่นละอองขนาดเล็กกว่า 10 ไมครอน สารตะกั่วและก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์

ล่าสุดจากการรวบรวมสถิติรถที่จดทะเบียนวิ่งตามท้องถนนทั่วประเทศ เฉพาะรถยนต์และรถจักรยานยนต์รวมแล้วกว่า 29 ล้านคัน เป็นยอดรวมเฉพาะในกรุงเทพฯ มากถึง 6.62 ล้านคัน เป็นรถยนต์ 4 ล้านคัน รถจักรยานยนต์ 2.6 ล้านคัน โดยพบว่าทั่วประเทศมีรถจดทะเบียนใหม่เฉพาะรถยนต์และรถจักรยานยนต์เพิ่มวันละ 9,352 คัน

เฉพาะในพื้นที่กรุงเทพฯ มีเพิ่มมากถึงเฉลี่ยวันละ 2,592 คัน เป็นรถยนต์เฉลี่ยวันละ 1,468 คัน รถจักรยานยนต์เฉลี่ยวันละ 1,124 คัน

อย่างไรก็ดี หนทางการลดมลพิษนั้น ก็ใช่ว่าไม่มี หนทางหนึ่งที่มีการพยายามผลักดันให้เกิดด้วยองค์กร กลุ่มสังคม นอกจากการลดใช้ยานพาหนะ การประหยัด ยังมีอีกวิธี คือ การปั่นจักรยาน

ในเรื่องการคมนาคมเพื่อลดมลพิษ จักรยาน ถูกยกมาเป็นทางเลือกหนึ่งเสมอ แต่ทางเลือกนี้ก็มักตกประเด็นไป เมื่อถึงเวลาผลักดันเป็นวาระ หรือเมื่อลงมือปฏิบัติ

อย่างที่ทราบกันดี แม้จะมีการ “สร้าง” ทางจักรยานขึ้นมาอย่าง “ง่ายๆ” ตามถนนหรือบนฟุตบาทบางเส้น แต่ก็ไม่ได้มีการก่อให้เกิดแรงจูงใจในการอยากออกไปปั่นจักรยานกันมากนัก สาเหตุมาจากอะไร คำตอบที่ชัดเจนของคำถามเห็นจะเป็นเรื่อง “ความปลอดภัย”

เมื่อช่วงเดือนกันยายน 2554 มูลนิธิโลกสีเขียว ได้ทำแบบสำรวจ “คนกรุงเทพฯ อยากได้เลนจักรยานไหม” โดยใช้คำถามมี 4 ข้อ ได้แก่ 1. โดยปกติ คุณใช้พาหนะประเภทใดเดินทางในกรุงเทพฯ มากที่สุด ? 2. คุณเคยขี่จักรยานในกรุงเทพฯ หรือไม่ ? 3. ถ้าสามารถขี่จักรยานในกรุงเทพฯ ได้อย่างปลอดภัย คุณจะขี่ไหม ? 4. ถ้าต้องแบ่งพื้นที่บนถนนมากั้นเป็นเลนจักรยาน คุณจะยอมไหม ?

จากผู้ตอบแบบสอบถามซึ่งแบ่งออกเป็น คนที่ใช้ขนส่งมวลชนเป็นพาหนะหลักในการสัญจรร้อยละ 53 คนที่ใช้รถยนต์ส่วนตัว แท็กซี่ หรือมอเตอร์ไซค์ร้อยละ 39  มีเพียงร้อยละ 8 เท่านั้นที่ปัจจุบันใช้จักรยานเป็นพาหนะหลัก โดยผู้ตอบแบบสอบถามทั้งหมด มีถึงร้อยละ 48 ที่ไม่เคยใช้จักรยานมาก่อนในกรุงเทพมหานคร ผลสำรวจออกมาว่า ร้อยละ 86 บอกว่าจะออกมาขี่จักรยานบนท้องถนน หากรู้สึกว่าสามารถขี่ได้อย่างปลอดภัย และร้อยละ 93 ที่ยินยอมให้จัดสรรแบ่งปันพื้นที่จราจรบนถนนมากั้นเป็นเลนให้จักรยาน

ดร.สรณรัชฎ์ กาญจนวณิชย์ เลขาธิการมูลนิธิโลกสีเขียว ได้ให้ความเห็นประเด็นความปลอดภัยและสุขภาพที่นักขี่และนักอยากขี่เป็นกังวล (ตีพิมพ์นิตยสาร Way ฉบับที่ 46) ว่า มูลนิธิโลกสีเขียวทำสำรวจความคิดเห็น 4,500 คน ใน 2-3 คำถามหลักๆ เราถามว่า “จะขี่จักรยานไหม ถ้าปลอดภัย” ประมาณ 85 เปอร์เซ็นต์บอกว่าขี่ ถามต่อว่า ถ้าขอแบ่งเลนถนนมากั้นเป็นเลนจักรยาน จะยอมไหม 95 เปอร์เซ็นต์ยอม

“ความปลอดภัยเป็นปัจจัยสำคัญที่สุด มากกว่าเรื่องความร้อน ความปลอดภัยในที่นี้หมายถึงกลัวถูกชนถูกเฉี่ยว และกลัวมลพิษ”

เลขาธิการมูลนิธิโลกสีเขียว ให้ความเห็นต่อว่า “ถ้าดูสถิติทั่วโลก จักรยานเกิดอุบัติเหตุน้อย น้อยกว่าคนเดินแล้วถูกรถชน แต่พอโดนทีมันเป็นข่าวดัง จริงๆ แล้วอุบัติเหตุทั่วไปในโลก ครึ่งหนึ่งเกิดจากความผิดของคนขี่จักรยานเอง ถ้าอยากปลอดภัยก็ต้องปฏิบัติตามกฎจราจร ต้องสื่อสารให้คนขับรถรู้ว่า จักรยานก็เป็นพาหนะอย่างหนึ่ง มีสิทธิใช้ถนน แล้วพอคนเริ่มรู้ว่ามันมีวิธีขี่อย่างไรบ้าง รู้ว่าจุดที่ไม่ปลอดถัยคืออะไร ก็จะค่อยๆ เกิดความมั่นใจ และความมั่นใจมันจะเป็นตัวเซฟเรา”

นอกจากนี้ ข้อมูลจาก treehugger ระบุว่า จากการศึกษาวิจัยกว่า 14 ปี โดยวิเคราะห์สุขภาพของกลุ่มตัวอย่างจำนวน 30,000 คน พบว่าการปั่นจักรยานไปทำงานนั้นปลอดภัยกว่าวิธีอื่น นั่นหมายถึงว่าผู้ขี่จักรยานต้องขี่อย่างปฏิบัติตามกฎจราจร ซึ่งในเชิงสถิติระบุว่า การปั่นจักรยานไปทำงานช่วยลดโอกาสที่จะเสียชีวิตลงจากอุบัติเหตุได้ร้อยละ 40 และยังประโยชน์ต่อสุภาพอย่างที่ทราบกันดี

เหนือสิ่งอื่นใด การปั่นจักรยานไปทำงานประมาณ 6.5 กิโลเมตรต่อวัน จะช่วยลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ลง 900 กิโลกรัมต่อปี 

ข้อมูลจาก guardian.co.uk ระบุว่า ในทวีปยุโรปจะสามารถลดการสร้างภาวะเรือนกระจกลงได้ถึงร้อยละ 25 หากทุกประเทศหันมาใช้จักรยานให้ได้เท่าชาวเดนมาร์ก โดยอัตราการปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์ของนักปั่นคือ 27 กรัมต่อกิโลเมตร ส่วนรถยนต์ 271 กรัม รถบัส 101 กรัม เฉลี่ยต่อผู้โดยสาร 1 คน

ส่วนประเทศไทย จากการคำนวนค่าเฉลี่ยการปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์ คนในกรุงเทพฯ ปล่อยถึง 7.3 ตันต่อคนต่อปี เทียบเท่ากับคนนิวยอร์ค และสูงกว่าค่าเฉลี่ยชาวโลกที่ปล่อยเพียง 1 ตันต่อคนต่อปี

เมื่อจักรยานถูกยกเป็นทางเลือกหนึ่งของการลดคาร์บอนฯ ลดมลพิษในเมือง แล้วยังไม่ถึงเวลาส่งเสริมกันอย่างจริงจังอีกหรือ ?

มาเปลี่ยนทางเลือกให้เป็นทางหลัก…

หากลังเล จะเริ่มอย่างไร วันที่ 25 ก.พ. มูลนิธิโลกสีเขียว จัดเทศกาลปั่นเมือง ที่อาคารบันเทิง สวนลุมพินี 16.00 – 20.30 น. ร่วมกิจกรรมมากมายเกี่ยวกับการปั่นจักรยาน เผื่อจะได้ไอเดียในการเริ่มปั่น และทำความเข้าใจ…

ปั่นเมือง

มายาคติ เรื่องควันพิษริมถนน
หลายต่อหลายครั้ง คนไม่สูบบุหรี่กับเป็นมะเร็งร้ายแรงกว่าคนสูบบุหรี่ เพราะแม้ไม่สูบ แต่เมื่ออยู่ใกล้กับคนที่สูบ คนไม่สูบก็มีสิทธิรับสารพิษจากบุหรี่จากการสูดดมเข้าไปได้เช่นกัน แล้วหากจะมาปั่นจักรยาน จะป่วยเพราะรับมลพิษบนท้องถนนอย่างเรื่องของคนไม่สูบบุหรี่หรือเปล่า ?

จากการทดสอบโดยทีมวจัยมหาวิทยาลัยดับลิน พบว่า การเดินหรือการปั่นจักรยานเร็วกว่าปกติ อัตราการหายใจและการทำงานของปอดจะสูงขึ้น แต่ปอดจะดูดซับมลพิษไว้น้อยกว่า กล่าวคือ การปั่นจักรยานทำให้ปอดทำงานหนักมาก

นั่นหมายถึงปะสิทธิภาพในการฟอกอากาศเพิ่มมากขึ้นไปด้วย ทำให้มลพิษถูกขับออกจากร่างกายเราในเวลาอันสั้น

25 ก.พ. 2555 ร่วมปั่นเมืองกับมูลนิธิโลกสีเขียว อ่านรายละเอียด 
ข้อมูล เมืองมลพิษ อ้างอิงจาก มติชนนไลน์ 
ข้อมูล การใช้รถยนต์ในกรุงเทพ อ้างอิงจาก VOICE TV
ภาพประกอบจาก Internet

Categories
ข่าวตัดมา Bicycle related

ทางจักรยาน นโยบายสำคัญของพรรคการเมืองในอนาคต | โอเพ่นออนไลน์

ทางจักรยาน นโยบายสำคัญของพรรคการเมืองในอนาคต

Thu, 21/01/2010 – 14:52 — วันชัย ตัน http://onopen.com/vanchaitan/10-01-21/5418

สองสามปีที่ผ่านมาผมสังเกตว่าในกรุงเทพมหานคร มีคนขี่จักรยานตามท้องถนนกันมากขึ้น

พรรคพวกตามต่างจังหวัดก็เคยเล่าสู่กันฟังว่ามีคนขี่จักรยานเพิ่มขึ้น  ในที่ทำงานของผมเอง มีพนักงานขี่จักรยานจากบ้านมาบริษัทร่วมสิบคน

พนักงานส่งเอกสารคนหนึ่ง เคยขี่รถมอเตอร์ไซค์กลับบ้าน แต่ปัจจุบันจอดรถไว้ที่ทำงานเพราะสู้ราคาน้ำมันไม่ไหว และใช้จักรยานเป็นพาหนะถีบไปเช้าเย็นกลับวันละประมาณ ๓๐ กิโลเมตร บอกกับผมว่าพอเปลี่ยนมาขี่จักรยาน ทุกวันนี้ประหยัดเงินค่าน้ำมันได้เดือนละ ๒-๓ พันบาท

และสิ่งที่ตามมาคือนิสัยเปลี่ยน จากเดิมเป็นคนใจร้อนและเป็นนักซิ่งตัวยง เวลาขับรถจะขับด้วยความเร็วและคิดถึงที่หมายอย่างเดียว ไม่เคยสนใจอะไรรอบ ๆ ข้างเลย แต่พอหันมาถีบจักรยาน สังเกตว่านิสัยใจคอเปลี่ยนไป  กลายเป็นคนใจเย็น เวลาคนข้ามถนนตรงทางม้าลาย ก็จะหยุดให้คนเดินข้ามไปก่อน ทั้งๆที่สมัยก่อนไม่เคยคิดจะทำเวลาถีบจักรยานกลับบ้าน ก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าระหว่างทางมีสิ่งเล็ก ๆตามข้างทางให้เห็นมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหาร วัด สวนดอกไม้ จากที่ไม่เคยใส่ใจมาก่อน

ผมจำได้ว่าเมื่อสิบกว่าปีก่อน คนเล่นจักรยานมักนิยมซื้อจักรยานเมดอินเจแปน เพราะมีรูปทรงคลาสสิก วัสดุทนทานแข็งแรง ตอนนั้นมีการนำเข้าจักรยานมือสองจากญี่ปุ่นมาขายในกรุงเทพฯ ราคาประมาณคันละพันกว่าบาท  มีร้านเปิดสองสามร้าน แต่ปัจจุบันมีการนำเข้าจักรยานมือสองจากญี่ปุ่นอย่างเป็นล่ำเป็นสัน มีร้านค้าหลายสิบแห่ง และราคาขึ้นสูงหลายเท่าตัว ในขณะเดียวกันบรรดารถจักรยานมือหนึ่งมียี่ห้อก็มียอดขายสูงขึ้น รวมไปถึงจักรยานเมดอินไทยแลนด์ก็มีออเดอร์ล่วงหน้ากันทุกโรงงาน

คนเหล่านี้อาจจะใส่ใจในเรื่องการรักษาสิ่งแวดล้อม แต่สาเหตุสำคัญที่ทำให้คนหันมาขี่จักรยานกันมาก คือค่าน้ำมันมหาโหดจนจ่ายไม่ไหว

คนเหล่านี้ไม่ได้ขี่จักรยานเล่น ๆ แบบขี่จักรยานไปเที่ยวเล่น  แต่พวกเขาขี่จริงจัง ไม่ต่างจากการเดินทางไปทำงานด้วยรถเมล์ หรือรถส่วนตัว

ผมเชื่อว่ายังมีกลุ่มคนจำนวนมากที่อยากจะขี่จักรยานมาทำงาน มาเรียนหนังสือ แต่หลักประกันสำคัญคือ ทางจักรยานที่ปลอดภัย ไม่ต้องบาดเจ็บ หรือตายอย่างโง่ ๆ เพราะถูกรถชน

เนเธอร์แลนด์ได้ชื่อว่าเป็นสวรรค์ของคนขี่จักรยาน เป็นประเทศที่มีจำนวนจักรยานพอ ๆกับจำนวนประชากรคือประมาณ 17 ล้านคัน และแต่ละปีปริมาณรถจักรยานบนท้องถนนก็เพิ่มมากขึ้น  ไปที่ไหนก็มีแต่คนขี่จักรยาน คนที่นั่นอาศัยการเดินทางจากระบบขนส่งมวลชน รถจักรยาน ส่วนรถเก๋งส่วนตัวนั้น เป็นของฟุ่มเฟือย เพราะราคาและภาษีรถแพงมาก

ขณะเดียวกันรัฐบาลก็สร้างทางจักรยานอย่างดี ปลอดภัย ออกแบบทางจักรยานให้สามารถเชื่อมต่อกันได้  ไม่ใช่มีแค่ตีเส้นแถบสีบนฟุตบาท หรือทางจักรยานสีเขียวริมถนนบางสายกลายเป็นที่จอดรถอย่างในกทม.

ผลที่ตามมาคือ เนเธอร์แลนด์เป็นประเทศที่มีอากาศดีแห่งหนึ่ง ไม่มีปัญหาการจราจรติดขัด สุขภาพจิตของผู้คนก็ดีขึ้น  และอาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เป็นดินแดนของคนอายุยืน เป็นประเทศที่มีจำนวนคนสูงอายุมากที่สุดในโลก

ในกรุงลอนดอนซึ่งทางการพยายามสร้างแรงจูงใจให้ รถจักรยานเป็นทางเลือกในการคมนาคม เมื่อเร็ว ๆนี้ ได้ออกกฎว่า หากใครจะขับรถยนต์เข้าไปย่านกลางเมือง จะต้องเสียค่าผ่านทางราคาแพง ผลคือทำให้ปริมาณรถยนต์ลดลง และปริมาณรถจักรยานเพิ่มขึ้น

ลองนึกดูว่า หากรถในกรุงเทพมหานครที่มีอยู่เกือบหกล้านคัน หายไปสักสามล้านคัน และเปลี่ยนมาเป็นรถจักรยานแทน การคมนาคมจะคล่องตัวเพียงใด  แต่แน่นอนว่าตอนนั้นคงต้องมีทางจักรยานที่ปลอดภัยและสามารถเชื่อมต่อกันได้

การทำให้จักรยานเป็นทางเลือกสำคัญในการเดินทาง เป็นเทรนด์ใหม่ของประเทศที่เจริญแล้ว เพราะจักรยานได้พิสูจน์แล้วว่า  เป็นทางออกของการแก้ปัญหาหลายอย่างในโลกปัจจุบัน คือการจราจร ลดควันพิษ ลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนได้ออกไซด์ ลดปัญหาโลกร้อน  ลดการสูญเสียเงินตราออกนอกประเทศจากน้ำมัน และยังได้สุขภาพที่แข็งแรงกลับคืนมา

ผมเชื่อว่าทุกวันนี้มีคนนับล้านคนที่อยากขี่จักรยานในชีวิตประจำวัน เพียงแต่ว่า พวกเขารอทางจักรยานที่ปลอดภัย และรัฐบาลให้ความสนใจเรื่องนี้อย่างจริงจังจนอาจหยิบเป็นวาระแห่งชาติ

การทำให้จักรยานเป็นทางเลือกสำคัญในการคมนาคม ไม่ต่างจากรถส่วนบุคคล รถเมล์ หรือรถไฟฟ้า อาจจะเป็นนโยบายสำคัญของพรรคการเมืองในอนาคต และน่าจะได้รับเสียงสนับสนุนมาก

อยู่ที่ว่าพรรคการเมืองใดจะมีกึ๋นมากกว่ากัน

 

ตีพิมพ์ครั้งแรก: หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ ฉบับวันที่ 21 มกราคม 2552

Categories
Traffic Modeling and Visualisation

เราจะสกัดข้อมูลรถติดออกมาจากข้อมูล GPS ได้อย่างไร ?

รถติดเป็นปัญหาในเมืองที่ทุกๆคนทราบว่าคืออะไร และสร้างปัญหาอะไรให้บ้าง รถติดนั้นเป็นปัญหาที่ทุกๆคนต้องการจะแก้ไขหลีกเลี่ยง แต่อย่างไรก็ดี ยังไม่มีเมืองไหนสามารถแก้ปัญหารถติดได้อย่างถาวร นั่นก็เป็นเพราะว่า ความต้องการใช้รถใช้ถนนในปัจจุบัน (และทุกๆเมือง)นั้นมากจนเกือบจะเท่ากับความสามารถที่ถนนจะรับได้ (capacity) อยู่แล้ว ยิ่งมีเหตุการณ์ที่ทำให้ความต้องการใช้รถใช้ถนนมากขึ้นเช่น เวลาเริ่มงานตอนเช้า เวลาเลิกงานตอนเย็น งานกีฬา งานคอนเสิร์ต หรือทำให้พื้นที่ของถนนลดลง เช่น อุบัติเหตุ ปิดถนนเพื่อซ่อมถนน ยิ่งทำให้รถติดเป็นปัญหาที่ต้องเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ถึงแม้ว่า เหตุการณ์ที่ทำให้เกิดรถติดนั้นไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ แต่เราก็สามารถลดผลกระทบนั้นได้ หากทราบสาเหตุว่ามาจากอะไร (และเกิดที่ไหน) มีหลายสาเหตุของรถติดที่ผู้ดูแลถนนทราบแน่นอน อย่างเช่นอุบัติเหตุ ที่มักจะได้รับการโทรแจ้ง หากมีซ่อมทาง ก็มักมีแผนมาก่อน เพียงแค่ทราบว่าเกิดที่ไหนเมื่อไรอย่างแน่นอน ผู้ควบคุมการจราจรก็จะสามารถเข้าไปดูแล ปรับเปลี่ยนสัญญาณจราจร หรือให้ผู้ใช้หลีกเลี่ยงเส้นทาง เพื่อลดความรุนแรงของรถติดได้ แต่ในความเป็นจริงก็ไม่ได้ราบรื่นเสมอไป ในบางครั้ง เราทราบว่ามีรถติด แต่เราไม่ทราบว่าเกิดจากอะไร แม้กระทั่งในบางครั้ง เราทราบว่าเกิดจากอะไร แต่เราก็ยังไม่สามารถแก้ปัญหาได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ดังนั้นหากเราสามารถนำบันทึกข้อมูลสภาพการจราจรเพื่อมาศึกษา นอกจากจะทำให้เราสามารถนำกลับมาค้นหาสาเหตุของรถติดที่แน่ชัดได้แล้ว ยังสามารถทำให้เราหาวิธีการแก้ปัญหาที่มีประสิทธิภาพได้ การนำข้อมูลบันทึกข้อมูลสภาพจราจรมาวิเคราะห์ จะทำให้เราทราบถึงความเป็นไปของจราจร บริเวณที่เกิด เวลา และความนานของการเกิด นอกจากนี้ ข้อมูลที่เก็บบันทึกมา ยังสามารถทำให้ทราบได้ว่า มีรถติดเกิดขึ้นซ้ำๆหรือไม่

ในปัจจุบันมีหลายวิธีที่จะใช้ในการเก็บข้อมูลสภาพการจราจร การฝังเครื่องมือใต้ถนน อย่างเช่น loop detector เป็นวิธีการหนึ่งที่ได้ถูกนำไปใช้ในการวัดปริมาณรถในแต่ละบริเวณในหลายๆเมือง เครื่องมือชนิดนี้ ถูกนำมาใช้ในระบบปรับสัญญาณจราจรโดยอัตโนมัติ โดยเครื่องมือจะทำการนับ queue หรือจำนวนรถที่ติดที่แยกถนนที่มีสัญญาณไฟ และทำการปรับค่าเวลาของไฟ ตามโมเดลที่ได้วางไว้
อีกวิธีการหนึ่งก็คือ การใช้กล้อง cctv นับจำนวนรถ ที่บริเวณหนึ่งๆ กล้อง cctv นี้อาจนำไปปรับใช้ในการวัดเวลาที่ใช้ในการเดินทาง จากจุดหนึ่ง (ซึ่งมีกล้องตั้งอยู่) ไปอีกจุดหนึ่ง (ซึ่งมีกล้องที่รถวิ่งผ่านในเวลาถัดมา) ซึ่งเวลาที่ใช้ในการเดินทางนั้น สามารถใช้เป็นค่าวัดรถติดในบริเวณนั้นๆได้

นอกจากจะใช้เครื่องมือที่ติดตั้งอยู่ที่ถนนแล้ว ยังมีเครื่องมืออีกกลุ่ม ซึ่งติดตั้งหรือเคลื่อนที่ไปกับตัวรถเอง เครื่องมือหนึ่งที่น่าสนใจคือการใช้ตำแหน่งจากโทรศัพท์มือถือที่ผู้โดยสารหรือผู้ขับขี่ติดตัวไปในขณะใช้รถใช้ถนน โดยการหาตำแหน่งจากเสาสัญญาณ จะทำให้เราทราบตำแหน่งของมือถือได้ อีกวิธีหนึ่งที่จะแม่นยำกว่าคือการใช้ข้อมูลจาก ระบบ Global Positioning System (GPS) ซึ่งเป็นการใช้เครื่องรับสัญญาณที่อยู่บนโลก รับสัญญาณจากดาวเทียม เพื่อหาตำแหน่งบนโลกของเครื่องรับสัญญาณนั้นๆ เนื่องจากเครื่องรับสัญญาณมีขนาดเล็ก จึงสามารถพกพาไปที่ใดก็ได้ สำหรับการวัดตำแหน่งของยานพาหนะในถนน เราอาจติดตั้งเครื่องรับสัญญาณไว้ในรถยนต์ส่วนบุคคล รถโดยสารสาธารณะ หรือรถที่ใช้ในการวัดการจราจรโดยเฉพาะ (probe vehicle) และ อาจเป็นไปได้ว่า เราสามารถจะนำข้อมูลจาก GPS ซึ่งติดตั้งอยู่ในโทรศัพท์มือถือ มาทำการวิเคราะห์การเดินทางบนถนนได้อีกด้วย

สิ่งที่ได้จาก GPS คือบันทึกตำแหน่งในสองมิติ และเวลา ของรถ ตลอดเวลาที่วิ่งไปบนนถนน ข้อมูล GPS นี้สามารถนำมาคำนวณเป็น ความเร็ว หรือ เวลาที่ใช้ในการเดินทางในแต่ละช่วง เพื่อใช้เป็นดูลักษณะการเคลื่อนที่ของรถ (ช้าหรือเร็วหรือนิ่ง) ณ ขณะที่รถวิ่งผ่านได้

เนื่องจากข้อมูล GPS มีปริมาณมาก และเป็นข้อมูลจุดตำแหน่งและเวลาเป็นตัวอักษร ซึ่งโดยตัวมันเองไม่ได้สื่ออะไรถึงลักษณะการจราจรเลย ดังนั้นจึงต้องมีเครื่องมือที่จะช่วยในการแปลงข้อมูลดิบ(ซึ่งเป็นเพียงข้อมูลจุดตำแหน่งกับเวลาเท่านั้น)ให้เข้าใจได้มากขึ้น Andrienko (2011)ได้พูดถึงการใช้ visual analytics ในการศึกษาจราจรจากข้อมูล GPS visual analytics คือการผสมระหว่างการแสดงข้อมูลออกมาเป็นรูปภาพ และ เทคนิคทางสถิติ (หรือ data mining) เพื่อใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล เหตุผลที่รวม 2 วิธีเข้าด้วยกัน เกิดจากความพยายามในการที่จะรวมความสามารถในการวิเคราะห์ของมนุษย์ และ เครื่องคอมพิวเตอร์ เข้าด้วยกัน โดย การแสดงออกมาเป็นภาพ จะช่วยให้มนุษย์ เข้าใจข้อมูลมากยิ่งขึ้น เพื่อที่จะทำให้สามารถเลือกวิธีการในการวิเคราะห์ หรือ ปรับค่าต่างๆในคอมพิวเตอร์ให้ทำงานอย่างเหมาะสม ในงานวิจัย ได้เน้นไปที่การหาลักษณะการเคลื่อนไหวที่สำคัญ (เรียก events) ที่อยู่ในข้อมูล อย่างเช่น รถหยุดนิ่ง รถเคลื่อนที่ช้า โดยมีขั้นตอนหาบริเวณที่มีรถติดดังต่อไปนี้

1. เนื่องจากเรามีข้อมูลจุดและเวลาที่รถผ่านตำแหน่งนั้นๆ เราสามารถทราบความเร็วของรถในขณะนั้นโดยการหาระยะห่างระหว่างจุดสองจุดแล้วหารด้วยระยะเวลาที่ใช้ในการเดินทางระหว่างจุดสองจุดนั้น แต่เนื่องจากข้อมูลจุดจาก GPS มีมาก เราจึงต้องทำการหาความเร็วจะหว่างจุดไปทีละคู่ ไปเรื่อยๆ จะเห็นได้ว่าขั้นตอนนี้ใช้เวลานานเนื่องจากข้อมูลมีขนาดใหญ่ ดังนั้นจึงต้องทำการคำนวณความเร็วทั้งหมดออกมาก่อนแล้วค่อยทำขั้นตอนวิเคราะห์ข้อมูลต่อไป
2. หลังจากที่ได้ความเร็วมาแล้ว ต่อมาคือการกรองจุดที่รถวิ่งช้าที่คาดว่าจะเกิดรถติด หากรถทุกคันบนถนนวิ่งช้าเนื่องจากรถติดแล้ว เราคงเพียงแค่กำหนดว่าความเร็วแค่ไหนถึงเป็นรถติด แล้วเลือกแต่บริเวณที่ช้ากว่าความเร็วนั้นออกมาก แต่รถวิ่งช้า อาจเกิดจากการชะลอเพื่อหาที่จอดรถก็เป็นได้ ดังนั้นจึงต้องใช้เทคนิครวมกลุ่มบริเวณที่รถวิ่งช้า และเป็นไปตามรูปแบบเดียวกัน เข้าด้วยกัน (clustering) จะทำให้เราสามารถกรองเฉพาะจุดที่คาดว่าจะเกิดรถติด ออกจากจุดที่รถวิ่งช้าหรือหยุด เนื่องจากสาเหตุอื่นได้
3. การแสดงบริเวณที่เกิดรถติดบนแผนที่สามมิติ โดยแนวราบคือตำแหน่ง ซึ่งมีแผนที่วางอยู่ และแนวตั้ง คือเวลา ทำให้เราทราบว่าบริเวณไหน และเวลาไหนเกิดรถติดบ้าง การแสดงออกมาเป็นรูปภาพ นอกจากจะทำให้เราทราบว่าเกิดขึ้นในบริเวณไหนแล้ว ยังทำให้เราเห็น pattern ในการเกิดรถติดได้อีกด้วย อย่างเช่น บริเวณที่คาดว่าจะเกิดรถติดซ้ำๆ (ที่ต้องบอกว่าคาดว่า เป็นเพราะเรายังไม่ทราบแน่ชัดว่าเป็นบริเวณที่รถติดจริงๆหรือเปล่า จนกว่าจะเอาไปเทียบกับข้อมูลเพิ่มเติม เช่น ข้อมูลการซ่อมถนน หรือข้อมูลอุบัติเหตุ ที่จะทำให้ทราบแน่ชัดว่าเกิดรถติดขึ้นจริงๆ)

โดยสรุป งานวิจัยนี้สามารถตอบคำถามเหล่านี้
1. บริเวณไหนที่มีรถติด และกินบริเวณไปแค่ไหน
2. บริเวณไหนที่มีรถติดซ้ำๆ